به گزارش خبرگزاری برنا، سوالی از
حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی پرسیده شده است و ایشان در کتاب خود با نام
"پاسخ به پرشهای مذهبی" به آن پاسخ گفتهاند که آن را در ادامه میخوانید.
سوال:
در حالات حضرت امیرمؤمنان على (علیه السلام) مىخوانیم
که یک وقت در موقع نماز آنقدر مستغرق در عبادت و توجه به خدا بود که پیکان از پاى
مبارکش بیرون آوردند و متوجه نشد، ولى در حالات آن حضرت مى خوانیم که روزى در حال
نماز توجه به حال فقیر و سائل نمود و انگشتر به او بخشید؛ این دو حالت چگونه با هم
جمع مى شوند؟
پاسخ معظم له:
باید توجّه داشت که میان "خارج کردن پیکان از
بدن" و "بخشیدن انگشتر به فقیر" تفاوت بسیارى است؛ زیرا خارج کردن
پیکان از بدن صرفاً جنبه شخصى و جسمى دارد و از مقام توجّه کامل به خداوند استغراق
در ذات او دور است.
ولى توجه به حال بنده فقیر و محرومى که در مسجد پیغمبر اسلام (صلى الله علیه وآله) ناله مظلومانه سر داده و استرحام مىکند، یک عمل خدایى و قربى است و با توجه به خدا تناسب دارد.
در حقیقت او توجه به خود نداشت، زیرا توجه به حال بینوا
توجّه به خود نیست، بلکه توجه به خداست!
به عبارت دیگر: کمک به خلق خدا و مستمندان و فقیران خود یکى
از عبادات بزرگ است و با نماز که آن هم عبادتى است بس بزرگ سنخیت کامل دارد؛ بنابر
این جاى تعجب نیست که ناله سوزان و نافذ آن فقیر محروم استرحام او در برابر
مسلمانان، دل آگاه على(علیه السلام) را هنگام نماز متوجه خود سازد و در ضمن آن
عبادت، عبادت دیگرى که هر دو براى خدا و جلب خشنودى او بوده است انجام دهد؛ حتى
این عمل بقدرى شایسته و ارزنده بود که آیهاى درباره آن نازل گردید
.
موضوعات مرتبط: امیرالمومنین علی(علیه السلام)
تاريخ : شنبه چهارم تیر ۱۳۹۰ | 0:0 | نویسنده : احمد داعی |